Rusya ve İran destekli güçlerin Idlib’deki saldırıları sonrası, makale Türkiye’nin Kuzey Suriye’deki varlığını ve sınır ötesi askeri operasyonlarının uluslararası hukuk açısından meşruiyetini incelemektedir. Soçi anlaşmaları ve NATO çağrıları bağlamında hukuki bir analiz sunulmaktadır.
Bu makale, Suriye’deki karmaşık jeopolitik durumu ele alarak, özellikle İdlib vilayetindeki Türkiye varlığının uluslararası hukuk boyutuyla değerlendirilmesini amaçlamaktadır. Soçi ve Astana mutabakatları ışığında, sınır ötesi operasyonların meşru müdafaa ve barış koruma perspektifinden incelenmesi yapılmaktadır.
Yapay zeka destekli otonom silah sistemlerinin artmasıyla, bu sistemlerin neden olduğu hukuka aykırı eylemlerden devletin sorumluluğu uluslararası hukuk açısından incelenmektedir. Bu inceleme; AWS’nin tanımını, uluslararası tepkileri ve hem savaşın gerekçelendirilmesi (jus ad bellum) hem de savaş kuralları (jus in bello) bağlamındaki sorumluluk kapsamlarını ele almaktadır.
Bu makale, otonom silah sistemlerinin uluslararası hukuk açısından incelenmesini yapmaktadır. Yapay zekâ destekli bu sistemlerin doğası, devlet sorumluluğu ve haksız fiillerinin hukuki sonuçları ele alınmıştır. Özellikle jus ad bellum ve jus in bello prensipleri çerçevesinde, insan kontrolünün önemi vurgulanarak yasal boşluklar tartışılmıştır.
Bu yazı, Katar hava sahası kısıtlamalarının uluslararası havacılık hukuku boyutunu incelemektedir. 2017’deki bölgesel gerilimler sonucu uygulanan bu kısıtlamalar; Chicago Sözleşmesi ve Uluslararası Hava Hizmetleri Geçiş Anlaşması (IASTA) gibi temel anlaşmalar çerçevesinde hangi hukuki ihlalleri barındırdığı detaylıca analiz edilmektedir. Ayrıca, konuyla ilgili ICJ’deki devam eden davalara değinilmektedir.
Bu makale, Suudi Arabistan ile Katar arasındaki 2017 krizinin uluslararası havacılık hukuku boyutunu ele almaktadır. Hava sahası blokajlarının yasal dayanakları (IASTA, Chicago Sözleşmesi) ve bu konudaki ICAO/ICJ süreçleri incelenmektedir.